Week 12

Donderdag 11 oktober
Riep ik gister nog enthousiast dat ik vandaag vast wel weer zou kunnen gaan werken, als ik me nu net zo zou voelen als gisteravond, slaap ik verdorie de hele f*cking nacht niet! Dat schoot dus ook niet echt op, dus nog maar een dagje thuis blijven…

Zaterdag 13 oktober
Vanmiddag zijn we naar wat bouwmarkten geweest om te kijken of we leuke gordijnen (liefst verduisterende vouwgordijnen), leuke kleuren verf en -belangrijkste- Nijntje motieven (al dan niet voorbewerkt op stukken hout) konden vinden. Het viel helaas wel wat tegen. Veel gordijnen waren er niet, zeker geen vouwgordijnen en de meeste zijn ook nog eens niet leuk voor een kinderkamer. De verf waren we al wel min-of-meer uit. In elk geval dat er Nijntje-oranje komt. Omdat dat een veel te felle kleur is om het hele kamertje mee te doen, zijn we wel nog over de 2e kleur aan het discussiëren. Het wordt in elk geval een lichte kleur, maar we zijn er nog niet helemaal uit of het een gebroken wit wordt, of toch een (heel) licht gele tint. Maar we hebben nog een tijdje, voordat we daar definitief over moeten beslissen.
Ook hadden we gekeken naar Nijntje behangstroken, maar die zijn kennelijk ook niet meer te krijgen. In elk geval niet bij de bouwmarkt. Ik weet dat ze bij de Nijntje-winkel wel nog te krijgen zijn, dus da’s een mooi excuus om binnenkort maar weer eens een tripje naar Maastricht te maken ;-) Daar hebben ze ook leuke muurstickers enzo van Nijntje! Op dewinkelvannijntje.nl kun je deze spulletjes zien!

Een paar jaar geleden hadden ze in elk geval bij de Praxis ook nog MDF-panelen met Nijntje erop. Die waren weliswaar schreeuwend duur, maar we zijn toch wezen kijken of ze die nog steeds hadden. Maar kennelijk hebben de bouwmarkten massaal Nijntje in de ban gedaan, want er was echt *niets* te vinden :-( Nou ja, dan zelf maar de crea-bea uit gaan hangen strakjes! Gelukkig is het niet zo’n heel moeilijk figuurtje ;-)

Maandag 15 oktober
Hoewel ik vannacht (weer) niet zo heel veel geslapen heb, voelde ik me vanmorgen wel fit genoeg om weer te gaan werken. Ik heb op het werk ook niet meer last gehad van de zwangerschap dan normaal, gelukkig.

Dinsdag 16 oktober
Vandaag was het dan eindelijk zo ver: de echo!! Naar deze dag hebben je papa & ik toch wel een tijdje uitgekeken. 2,5 week geleden is de afspraak gemaakt, maar wat kunnen 2,5 week lang lijken te duren, als je ergens naar uitkijkt! Als iemand me zou zeggen dat die afspraak 2 maanden geleden gemaakt zou zijn, zou ik ‘m voor gevoelsmatig nog geloven ook! Voor het onderzoek moest ik een volle blaas hebben, zodat wurmke beter te zien zou zijn. Dat betekende dat ik 2 uur vóór de afspraak uiterlijk voor het laatst naar de wc mocht gaan en daarna nog minimaal een halve liter vocht naar binnen zien te werken… nogal een opgave voor iemand die ’s morgens sowieso nauwelijks wat drinkt! En je zult natuurlijk altijd zien, dat je juist dán enorm moet poepen… *zucht*

We werden om 09.45 verwacht bij het diagnostisch centrum in Eindhoven. Nou wist ik wel waar dat gebouw is (aan de Stratumsedijk), maar waar je er kon parkeren, daar had ik dus geen idee van… dat werd dus nog even zoeken! Gelukkig waren we op tijd vertrokken, zodat we dat op ons gemak uit konden gaan zoeken. Het bleek erg druk te zijn in de straatjes rondom het diagnostisch centrum, dus we moesten een stukje verderop parkeren. Gelukkig was het nog altijd niet zo heel ver lopen. Eenmaal binnen moesten we ons eerst bij de balie melden (logisch, opzich), waar ik het formulier in moest leveren dat ik van de verloskundige mee had gekregen. Het was er behoorlijk druk, dus het duurde eventjes voor we aan de beurt waren. Gelukkig was het bij de meeste mensen zowat alleen maar het aannemen & controleren van formulieren, waardoor het allemaal toch vrij vlot ging. Daarna moesten we naar de wachtruimte en dan maar wachten tot je naam genoemd wordt. Wat heb ik toch een hekel aan wachten…. Zeker op dit soort momenten! Die echo kon me niet snel genoeg beginnen! En ik moest ook enorm naar de wc, trouwens… ;-)

Éindelijk werden we dan opgeroepen. Nou ja, we hebben misschien een kwartiertje ofzo gewacht, dus dat valt opzich wel mee, maar het leek een eeuwigheid te duren… We gingen met de echoscopiste mee naar de echo-kamer, waar ik op het onderzoeksbed mocht gaan liggen. Buik bloot maken, schrap zetten voor die koude gel … hmm, de gel bleek toch niet zo koud te zijn! Dat viel dus alvast mee! En meteen zagen we jou ook op het scherm verschijnen! Hoera, er zit écht een wurmke in mijn buik! De echoscopiste wees ook meteen op je hartje “kijk, het hartje klopt goed!”, nou hadden we dat natuurlijk al bij de verloskundige gehoord, een paar weken geleden, maar evengoed fijn om te zien natuurlijk (wie weet wat er in de tussentijd nog mis had kunnen gaan…) Je was trouwens wel lekker beweeglijk! Voor ons heel leuk om je zo te zien ronddraaien en doen, voor de echoscopiste ietsje minder, want je maakte het haar wel wat lastiger om jou op te kunnen meten. Maar het is haar toch gelukt, in alle richtingen die ze wilde. En volgens die berekenen ben je nu zo’n 12 weken en 2 dagen oud, en van je kruintje tot je stuitje ben je 5,7 cm (op de echo foto die we meekregen, waarop een meting staat, staat 5,22 cm, maar daar hield je je hoofdje wat naar voren gebogen.. alle andere metingen kwamen uit rond de 5,7 cm). Bijna 6 cm. Dat is nog zó klein, eigenlijk onvoorstelbaar dat je wel al compleet bent! We hebben zelfs je armpjes, een handje en vingertjes kunnen zien op de echo!

Na een paar minuten was het helaas alweer voorbij. De echoscopiste had genoeg gezien en ja, wij zouden natuurlijk wel uren naar dat scherm kunnen staren, maar helaas. Nou ja, we hebben je nu in elk geval een keertje gezien en als het goed is, is er rond de 20 weken weer een echo! (En daarna moeten we -als zich geen medische problemen voor doen- dan nog zo’n 20 weken wachten tot we je weer zien, maar dan omdat je geboren bent!) En we hebben nu in elk geval de foto’s en de video, om je zo vaak te bewonderen als we willen!

Na de echo moest er nog bloed geprikt worden, om een aantal dingen vast te stellen. Dus weer plaatsnemen in de wachtruimte. Maar eerst naar de wc! Dat luchtte op zeg! Je papa ging trouwens meteen met zijn gsm op een paar van zijn vaste IRC-kanalen heel trots vertellen dat hij z’n kindje gezien had!
Na een paar minuten werden we opgeroepen voor het prikken. Ik vond die mevrouw maar onvriendelijk. Ze keek redelijk nors, een glimlach was kennelijk nog teveel gevraagd en behalve ‘volgt u me maar’ kon er kennelijk ook geen stom woord vanaf. En dat terwijl ik toch redelijk nerveus was voor dat bloedprikken. Ik heb het nou eenmaal niet zo op naalden.. Prikken is nooit mijn grootste hobby geweest en bloedprikken had ik ook nog niet eerder hoeven doen, dus ik had ook geen idee wat ik erbij kon verwachten. Ik wist eigenlijk alleen dat het bij mijn opa & oma nogal eens een gedoe was en dat die vaak onder de blauwe plekken thuis kwamen van bloedprikken. Niet echt bemoedigend dus, ook al probeerde je papa me nog wel gerust te stellen door te zeggen dat het helemaal niets voorstelt en je eigenlijk alleen maar even voelt dat de naald erin gaat. Nou, dattie erin ging voelde ik inderdaad wel! Maar misschien voelde ik het wel meer dan zou hoeven, omdat ik dus nerveus (en dus ongetwijfeld ook wat verkrampt) was, wie zal het zeggen? Ik voelde die naald alleen wel de hele tijd goed zitten, niet alleen bij het erin steken dus!
Maar goed, het ging gelukkig wel sneller dan ik had verwacht, dus al met al viel het nog redelijk mee.
En toen waren we dan klaar. Het was rond kwart voor elf nu en we hadden allebei de hele ochtend vrij genomen, dus we zijn nog even in de stad wat gaan eten bij Croissanterie Eric (ik had honger!) en daarna nog even bij OGD binnen gelopen (die zitten toch maar 2 deuren van Croissanterie Eric af en we hadden al gezien dat er AM’ers aanwezig waren). Ze wisten daar inmiddels wel al dat ik zwanger ben (tsja, ik moest het nou eenmaal vorige week wel zeggen, omdat ik door de zwangerschap ziek thuis zat), maar natuurlijk toch even leuk om er zo even over te kunnen kletsen! Daarna was het toch tijd om weer richting het werk te gaan. Ik had de foto’s in m’n tas zitten, dus ik heb ze flink geshowed op het werk!

← Week 11 – ↑ In verwachting – Week 13 →